مراسم بزرگداشت شاعرهای بلندآوازه ایران‌زمین، حضرت حافظ و مولانا، در روز دوشنبه ۲۰ مهر ۱۴۰۵ با حضور هیئت رئیسه محترم دانشکده، اساتید گرانقدر و جمعی از دانشجویان در تالار شهید مفتح برگزار شد.

در ابتدای این مراسم، پس از پخش سرود ملی و تلاوت آیاتی چند از کلام الله مجید، کلیپی از مرقد حضرت حافظ به نمایش درآمد. مجری برنامه ضمن خوشامدگویی به حاضران و قدردانی از اهتمام هیئت رئیسه و معاونت علمی دانشکده، جناب آقای دکتر عظیمی در سامان‌دهی این رویداد علمی و فرهنگی، به طرح دیدگاه‌های مختلف پیرامون شخصیت عرفانی و ادبی حافظ پرداختند و از نخستین سخنران برنامه، یعنی جناب آقای دکتر محمود شیخ، دانشیار ادیان و عرفان دانشکده الهیات در دانشگاه تهران دعوت به عمل آمد.

جناب آقای دکتر شیخ در سخنان خود به سیر تاریخی خوانش اشعار حافظ از دهه ۱۳۲۰ خورشیدی تا کنون اشاره کردند. ایشان ابراز داشتند: «تا پیش از دهه ۱۳۲۰، حافظ عمدتاً به عنوان یک عارف مطلق دیده می‌شد، اما با ظهور جریانات روشنفکری، ابعاد دیگری از شعر حافظ برجسته گردید تا جایی که برخی او را صرفاً شاعری خوش‌باش معرفی کردند. در پاسخ به این رویکرد، شهید آیت‌الله مطهری کتاب تماشاگه راز را در نقد دیدگاه امثال شاملو به نگارش درآوردند. در دهه‌های بعد نیز نظریات دیگری مانند مکتب رندی و دوره‌بندی تفکر حافظ مطرح گردید». ایشان با ارائه انگاره جدید خود تحت عنوان «معنویت فلسفی در حافظ»، دو عنصر اصلی آن را «جستجوگری وجودی» و «پرسشگری در برابر ناپایداری جهان» دانستند و افزودند: «حافظ عارف اصطلاحی متعلق به یک سلسله یا سنت خاص نیست، بلکه او با رویکردی پرسشگرانه و شجاعانه، مناسبات قدرت و ناپایداری‌های عالم را زیر سؤال می‌برد. حاصل این بی‌قراری و جستجوگری وجودی، نیل به دو دستاورد بنیادین است: نخست «چنگ زدن به حقیقت عشق مطلق» به عنوان معنابخش زندگی و دوم «غنیمت شمردن دم» جهت مواجهه معنوی با جهان ناپایدار».

در ادامه نشست، جناب آقای دکتر امیرعباس علیزمانی، دانشیار فلسفه دین در دانشکده الهیات دانشگاه تهران، به ایراد سخن پرداختند. ایشان با ابراز خرسندی از پویایی علمی و فرهنگی دانشکده الهیات در شرایط حساس منطقه، از زحمات هیئت رئیسه و جناب آقای دکتر عظیمی قدردانی نمودند و از پیشینه درخشان دانشکده الهیات در سنت پژوهش‌های عرفانی، از جمله خدمات استاد بدیع‌الزمان فروزانفر یاد کردند. ایشان سخنان خود را بر موضوع «بی‌قراری و معنا از نگاه مولانا» متمرکز ساختند و تصریح فرمودند: «معنا در زندگی پیوندی تنگاتنگ با سه احساس بنیادین دارد: «شادی اصیل»، «امید» و «آرامش». با این حال، انسان همواره با انواع شکنندگی‌های جسمانی، روانی، امیال متناقض درونی و ابهام در آینده و مرگ مواجه است که او را دچار بی‌قراری می‌سازد». دکتر علیزمانی درباره نقش تحول‌آفرین شمس تبریزی در زندگی مولانا خاطرنشان ساختند: «شمس تبریزی با ایجاد یک دیالکتیک میان قرار و بی‌قراری، مولانا را از عناوین رسمیِ فقیه و مدرس بیرون کشید و یک «پروژه مرکزی» تحت عنوان «یک‌دله کردن دل و یگانگی با عشق» به او بخشید. تا زمانی که انسان پروژه‌ها و امیال متناقض درونی خود را فرو نریزد و دل را یک‌دله نسازد، به آرامش و معنای حقیقی دست نخواهد یافت».

بخش پایانی این آیین فرهنگی به اکران فیلم سینمایی «مست عشق» اختصاص یافت. این اثر سینمایی که محصول مشترک کشورهای ایران و ترکیه به کارگردانی حسن فتحی می‌باشد، روایتگر فرازهایی از زندگی و تحول روحی مولانا در مواجهه با شمس تبریزی است که با استقبال اساتید و دانشجویان حاضر در سالن همراه گردید.